Geçmişte Türkiye kadın hareketinin en önemli örgütlerinden biri olan İKD, yasal olarak açık olduğu 1975-1980 yılları arasında birçok kampanyalar yürütmüş, en büyük kadın örgütleri arasında yerini almıştı. Çok uzun zamandır da çalışmalarına devam eden İlerici Kadınlar, 6 Mart 2012′de tarihinde dernekleşerek, “İlerici Kadınlar Dayanışma Derneği” adıyla tamamen kurumsal bir yapıya kavuştu.

İlerici Kadınlar, 21 Nisan 2012’de saat 14.00’de Taksim Tramvay Durağı’nda gerçekleştirdikleri basın açıklamasıyla İKDD’nin (İlerici Kadınlar Dayanışma Derneği) yeniden kurulduğunu açıkladı. “İnsanca bir yaşam için örgütleniyoruz” pankartı arkasında bir araya gelen ve üzerinde İKD’nin tarihsel logosunun olduğu dövizleri taşıyan İlerici Kadınlar çoşkuyla “Sendika sigorta, 8 saat işgünü”, “Eşit işe eşit ücret”, “Kadınlar örgütlü daha güçlü”, “Yaşasın ilerici kadın mücadelemiz”, “Kadınlar yürüyor, sistem çürüyor”, “Cinsel, ulusal, sınıfsal sömürüye son” sloganlarını attılar.

İKD adına basın açıklamasını Mualla İçin okudu. Basın açıklamasında, İKD’nin ilk kurulduğunda Türkiye’deki kadın hareketi içinde birçok ilkleri başardığı ve İKD’nin 21. yüzyılın Türkiye’sinde kadınların hâlâ maruz kaldığı yeni sorunlara çözüm bulmak amacıyla yeniden dernek olarak açıldığı belirtildi. Eski İKD’nin bir tekrarının yaratılmadığı ifade edilerek, kadınların yaratıcılıklarıyla günümüzün koşullarına uygun, güncel sorunlara çözüm bulan bir İKD’nin yükseltileceği belirtildi. “Aynı suda iki kez yıkanılmaz. Ama, dere aynı dere, toprak aynı toprak. Yeni derelerde, yeni topraklarda nasıl mücadele edeceğimizi birlikte öğreneceğiz, birlikte karar alacağız, birlikte uygulayacağız” denildi.

İlerici kadınlar, kendi el emekleri ile ürettikleri kırmızı karanfilleri İstiklal Caddesinde dağıtarak, kadınları 1 Mayıs’ta alanlarda, sokaklarda olmaya çağırdı.

Kadınlar eşitlik istiyor,
Kadınlar özgürlük istiyor,
Kadınlar hayatı istiyor…

Yaşadığımız kapitalist sistemde çalışma yaşamında kadın, hem ucuz işgücü, yedek işgücü olarak görülmüş, hem de ev işleri, çocuk, yaşlı hasta bakımı da kadına yüklenmiştir. Oysa çocuk bakımı sadace kadının görevi değil, toplum tarafından paylaşılması gereken bir sorumluluktur. Toplumsallaşması gerekir. Sosyal devletin sorumluluk alanı olması gerekirken, daha ucuza getirilmeye çalışılıyor. Kadınlara bu röller biçilerek, toplumsal cinsiyetçi rollerin içine hapsedilmiş oluyor. Bu noktadan hareketle, Türkiye’de 1975 yılında kurulan İlerici Kadınlar Derneği (İKD) kadınlara yüklenen çocuk bakımı konusunda hassasiyet göstererek, önemli çalışmalar ve kampanyalar gerçekleştirmiştir. Belediyeler üzerinde baskı kuran İKD’li kadınlar, kimi belediyelerin kreş açmalarını sağlamakla beraber, çalışan kadınların da işverenlerinden bu hakkı talep etmelerini sağlamıştır.

Birçok alanda ciddi düzeyde çalışmalar ve örgütlenmeler gerçekleştiren, İlerici Kadınlar Derneği (İKD) 22.Mart.1976′da, “çalışan annelerin çocukları bakım ve ilgiden yoksun büyüyor” der ve bu görüşten hareketle, “Her işyerinde kreş kampanyası”nı başlatır. Kampanya kapsamında 50 bin bildiri dağıtılır. İlerici Kadınlar Derneği’nin  22 Mart 1976′da “Her işyerinde kreş kampanyası”nı başlatması, dönem itibari ile sadece kadınları kapsıyor olsa da kadın hakları açısından önemli bir adım olmuştur.

Fakat kreş hakkı sadece çalışan kadınların değil, erkeklerin de temel taleplerinden biri olmalıdır.

Yürüyüşte en önde 8 Mart Kadın Platformu imzalı Kürtçe ve Türkçe olan, “Bedenimiz, emeğimiz, kimliğimiz için erkek egemen sisteme karşı yaşasın örgütlü mücadelemiz” yazılı pankart vardı. Ortak pankartın arkasında Anarşist Kadınlar, Halkevci kadınlar, Sosyalist Feminist Kollektif, EMEP’li kadınlar, İmece Kadın Sendikası, Kadın Sendikası Girişimi, EHP’li kadınlar, SDP’li kadınlar, geleneksel kıyafetleriyle BDP’li kadınlar, DİSK, TMMOB, Sendikal Güçbirliği Kadın Koordinasyonu ve tutuklu sendikacıların fotoğraflarını taşıyan KESK’li kadınlar vardı. Ayrıca Füze Kalkanı Projesine hayır diyen Kürecikli kadınlar, direnişte olan hey tekstil işçileri ve kampana işçileri de mitinge ayrı bir renk kattı.

Yürüyüşte İlerici Kadınlar da “İnsanca bir yaşam için örgütleniyoruz” pankartı arkasında yerlerini aldılar. Çocuk gelin sorununa ve 4+4+4 sisteminin kız çocuklar üzerindeki mağduriyetine dikkat çekmek için, “4+4+4 sistemine hayır! Çocuk gelinler olmak istemiyoruz” dövizi ile ilerici liseli bir kadın arkadaş gelinlik giyerek pankartın önünde yürüdü. Basının ve halkın yoğun desteğini alan İlerici Kadınlar, İKD ambleninin dövizleri ile de alana renk kattılar.

Kadınlar, Kadıköy İskele miting alanına geldiklerinde ise, burada 8 Mart Kadın Platformu adına Kürtçe ve Türkçe basın metni okundu. Miting, ev işçisi ve direnişlerini sürdüren Kampana ve Hey Tekstil işçisi kadınların konuşmaları ile devam etti. BDP milletvekili Sabahat Tuncel de mitingte konuşma yaparak, kadınların direniş ve mücadelelerini selamladı. 8 Mart mitingi konuşmaların ardından kadın sanatçıların ezgileri ve binlerce kadının halayları ile sona erdi.

Kadın cinsinin büyük tarihsel yenilgisi!

Kadının toplumdaki konumunu üretimdeki konumu, yani ekonomik konumu belirler, diyebiliriz.

İlkel kominal toplumda başka bir deyişle anaerkil toplumda, kadınlar üretimde etkin bir biçimde yer almıştı. Bu toplumda kadının belirgin bir üstünlüğü söz konusuydu. Fakat bu üstünlük diğer bir cinsi ezmeye ve tahakküm kurmaya yönelik değildi. Özel mülkiyetin, sınıfların, devletin olmadığı bir toplum biçimiydi. Kollektif bir yaşam içinde herşey herkesindi, paylaşım sözkonusuydu. Ayrıca kadın doğurganlığından dolayı da kutsaldı. Kadına karşı saygı vardı. Paylaşıma ve dayanışmaya dayalı bir yaşam biçimi vardı.

Üretim araçlarının gelişmesi ile insanlar asgari gereksinimden fazla ürün elde edilince özel mülkiyet ortaya çıkmaya başladı. Arkasından da iş bölümü ortaya çıkmaya başlayınca toplum biçimi erkeğe göre şekillendi.

Kadın ev, bağ, bahçe ile uğraşırken, erkek yerleşim alanının da dışında bulduğı madenleri işledi, yaptığı silahlarla savaşa çıktı, ganimet aldı. Böylece özel mülkiyet ve egemenlik tamamen erkeğe geçmiş oldu. Üretimdeki yerini kaybeden kadın yönetimdeki yerini de, erkeğe devretmiş oldu. Özel mülkiyet ile kadının tarihsel yenilgisi oldu, ama sadece bununla da kalmadı. Sınıflı toplumlar ortaya çıktı. Egemenler ve ezilenler oluştu. Sınıflı toplumların ortaya çıkması ile kadın kültür, gelenek, yasa ve din ile aşağılandı.

Kapitalizmin gelişmesi ile kadınların çifte ezilmişliği!

Kapitalizmin gelişmesi ile de kadın kitlesel bir şekilde üretim sürecine katıldı. Ama bu seferki katılma süreci anaerkil toplumdaki gibi değil, tam tersi ucuz emek olarak kullanılması ile oldu. Özellikle kapitalizmin ilk gelişim döneminde kadınlar insanlık dışı, ağır koşullarda çalışmaya mahkum edildi. Kadınlar hem evde hem de üretim sürecinde çifte sömürüye maruz kaldı. Maddi ve manevi olarak ezildi. Kapitalizmin gelişmesi ile de cinsiyet eşitsizliği daha da artmış oldu.

Kadınların direnişleri!

Fakat kadınlar bu ezilmişliğe karşı susmadılar, tam tersi direniş örnekleri gösterdiler. Kadınlardan ilk itirazlar burjuva devrimlerinden önce gelir. Cinslerin eşitliği istemi ile ortaya çıkan burjuva kadın hareketi kapitalist gelişme sürecinin ürünüdür ve burjuva devrimlerine ve fransız devrimine denk düşer.  Kadınlar 1789′ da ilk ve somut olarak Fransız devrimine katılırlar. Fransız devriminde, “İnsan ve yurttaş hakları” bildirgesi olarak bilinen bildirge yayınlanır. Fakat bu bildirgede daha çok erkeklerin haklarından bahsedilir. Kadını demokratik haklardan yoksun bırakan bir tutum söz konusudur. Bunun üzerine kadınlar örgütlenir ve kadın erkek eşitliği için mücadeleye girişirler. Kadınlar, 17 maddelik kadın hakları bildirgesi önerirler. Burjuva kadınların bu önerisi idam edilmelerine neden olur. “Kadına darağacına çıkma hakkı tanınıyor; öyleyse kürsüye çıkma hakkı da olmalıdır” diyen bu sözün sahibi Olympe de Gouges ve burjuva kadın hareketi önderleri idam edilirler.

Fransız devrimi köklü bir dönüşüm gibi görünse de kadının eşitlik isteminin karşısında yer alır. Kadınlar hukuk, siyasi ve eğitim alanında eşitlik isterler. Fakat bunların hiçbiri kabul edilmez. Kadınlar dünyadaki tüm devrimlerde büyük rol almışlardır. Fakat bu dönemde kadının eşit olmayışı kadınların daha ön planda olmalarına ve eşitlik için en ön saflarda mücadele etmelerine neden olmuştur. Burjuva kadın hareketinin çıkış noktası her ne kadar sınıfsal temelli olmasa da kadınların eşitliği ve hakları açısından önemli bir yerde duruyor. Burjuva kadınların birçok bedeli, hatta ölümü göze almaları da aslında ne kadar kararlı ve inançlı olduklarını bizlere gösteriyor.

Kadın hareketi sınıf hareketinden bağımsız değildir!

Kadınlar ancak 21. yüzyılda işçi hareketi ile siyasal ve sosyal haklarını elde ederler. 8 Mart da bu anlamda önemli bir yerde duruyor.

1857 yılında New Yorkta kırk bin dokuma işçisi kadın işçi, çalışma koşulları ve maaşlarının yükseltilmesi, 16 saatlik çalışmanın 10 saate düşürülmesi, eşit işe ücret şiarı ile greve çıkarlar.  Bu grevin ardından tekstil ve tütün sanayide birbiri ardına grevler gerçekleşir. Bu direnişi anmak için, 8 Mart 1908 yılında yine New York’ta “Cotton” tekstil fabrikasındaki kadın işçiler daha iyi çalışma koşulları için greve çıkarlar. Bu grevde patronlar kadın işçileri, dışarıdan destek görmelerini engellemek için fabrikaya kilitler ve çıkan yangında 129 kadın ölür.

1910 yılında Kopenhag’da gerçekleşen 2. Enternasyonel’e bağlı “İkinci Uluslar arası Kadınlar Konferansı’nda Clara Zetkin ilk defa “sosyalist kadınların her yıl uluslararası çapta bir kadın günü” düzenlemelerini önerir. Bu öneride en temel ve öne çıkan talepler, çalışma süresinin 8 saate indirilmesi, hamilelere doğumdan önce 8 haftalık doğum izni, emziren kadınlara süt izni gibi taleplerdir. Ayrıca kadınların henüz sahip olmadıkları oy kullanma hakkı da talepler arasındadır. Böylece 8 Mart emekçi kadınlara ayrılan özel bir gün olarak kitlesel bir biçimde kutlanır.

Emekçi Kadınlar Günü’nün resmen Mart’ın 8′i olarak belirlenmesi ise, 1921 yılında Moskova’da yapılan “İkinci  Uluslararası Komünist Kadınlar Konferansı’na” dayanır. “Uluslararası Emekçi Kadınlar Günü” olmasına karar verilir ve o günden beri “8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü” olarak kutlanır.

Türkiye’de ise, 1921 yılında Rahime Selimova, Cemile, Nuşirvanova ile başlayan “8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü” 1975 yılında kurulan İlerici Kadınlar Derneği (İKD) ile yığınsal olarak kutlanmaya başlanır. Kurulan İlerici Kadınlar Derneği (İKD) önemli çalışmalar gerçekleştirir. Kurulduğu andan itibaren kadınların yığınsal örgütlenmesini önüne koyar. Türkiye çapında çok geniş bir örgütlenme ağına sahip olur. 15 bine yakın üyesi, 33 şubesi, 35 temsilciliği bulunan İKD’nin yayın organı “Kadınların Sesi” ise 35 bin sayısına ulaşır.

Sosyalist Ekim Devrimi’nde kadınların hakları!

Emekçi kadınların bütün bu mücadelesi sosyalist ve sınıf hareketinin bir sonucudur. İşçi kadınların öncülüğünde, işçi kadınların mücadelesi ile gerçekleşir. Sınıfsız ve sömürüsüz yani özel mülkiyetin olmadığı bir toplum kadının kurtuluşudur. Bu da ancak sosyalist bir sistemde mümkündür. 1917 Ekim devrimi de bunun açık bir göstergesidir.

1917 Ekim devrimi ile kadınların hakları için ciddi anlamda adımlar atılmıştır. Kadın haklarına, Lenin’in de söylediği gibi, burjuvanın 130 yılda ulaşamadığı düzeye sosyalist sistemde çok kısa sürede ulaşılmıştır.

Ekim devrimin ardından kadınların birçok yasal hakları çıkarılan genelge ve yasalarla belirtilmiştir;

-1917 ekim devrimden 6 hafta sonra kilise nikahı yerine, sivil nikah geçmiştir.

-Kürtaj hakkı yasalaşmıştır.

-Taraflardan birinin istediği üzerine boşanma hakkı getirilmiştir.

- Aile içinde yasal olarak erkeklerle eşit haklara sahip olmuşlardır.

-1918′de ilk yazılı yasa aile ile ilişkin olarak çıkarılmıştır.

-Üretime kadınların katılması ile kadının kurtulacağı düşünüldüğü için kadının ev işi kadından alınarak ev işi, çocuk bakımı toplumsallaşmıştır.

-Çamaşırhaneler, çocuk evleri, anaokulları açılmıştır.

-1936 yılında ise nufüsün % 35′nin yemek ihtiyacı kamu mutfakları tarafından karşılanmıştır.

-Kadının üzerindeki angarya işler alınarak, kadınlar iş hayatında, devlet yönetiminde ve ülke yönetiminde önemli roller üstlenmişlerdir.

-Kadınlar tüm meslek alanlarında çalışmış, siyasi hayata katılmışlardır.

-Kültür ve sanat alanında da etkin bir şekilde yer almışlardır.

Kadınlar mücadele etmeye devam ediyor!

Sosyalist sistemde kadın hakları bu kadar genişletilirken, kapitalist sistemde ise durum tam tersidir.

Kapitalist sistem toplumsal yaşamızın her alanında kadın, erkek demeden tüm insanları sömürmeye devam ediyor. Kapitalist sistemde ilk işten atılan, ücreti ilk düşürülen, en ağır koşullarda güvencesiz ve sigortasız olarak çalıştırılan biz kadınlarız.

Bu yüzden de biz kadınlar en ön saflarda mücadele etmeliyiz.

Evet kadınlar;

-1857 yılında 8 saat işgünü, eşit işe eşit ücret, sendikalaşma ve oy hakkı için,

-1871′ de paris komününde ekmek ve gül için,

-1908′ de daha iyi çalışma koşulları için,

-1917 ‘de Ekim devrimi için, mücadele ettiler.

8 Mart’tın yaklaştığı bugünlerde de yine kadınlar, Kapama’da, Savranoğlu’nda, Billur Tuz’da, Hey Tekstil’de mücadele etmeye ve direnmeye devam ediyorlar.

Biz kadınların özgürleşmesi, evde, sokakta, işyerinde, fabrikada mücadele etmekten geçiyor.

Kadınların kurtuluşunun ön koşulu sosyalist sistemin kurulmasıdır.

Bu yüzden de Bizler ilerici kadınlar,

“Yaşamın yarısı bizsek, kavganın da yarısı biz olmalıyız”, diyerek örgütleniyoruz!

“Kadının tarihte, gerçekte sahip olduğu yeri alma zamanı gelmiştir” , demek için

8 Mart’ta ALANLARDAYIZ!

SHÇEK’de Annelik Hakkımızdan, Güvenceli İş Hakkımızdan ve Meslek Onurumuzdan Vazgeçmeyeceğiz!

Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu adından da anlaşılacağı gibi özellikle “korunmaya muhtaç çocukları” gerekli koşulları sağlayarak devletin himayesinde bütün yurttaşlık haklarını kullanabilmesi adına ona gerekli imkanları sağlamakla yasalarca görevlendirilmiş bir kurumdur. Sosyal Hizmetler çocuklar adına yurttaşlık haklarının kullanımını sağlama yetkisini anayasadan ve ilgili yasalardan alır.

Gelin görün ki; çocukları korumakla yükümlü kılınmış bir kurum olan SHÇEK, hekimlerin hamileliği süresince gerekli görerek birkaç kez rapor verdiği bir çalışanının daha doğmamış bebeğinin hayatını imzalanmış bütün uluslar arası sözleşme ve hukuk kurallarını hiçe sayarak tehlikeye atabilmiştir. SHÇEK’te taşeron şirket aracılığıyla hukuksuz bir biçimde çalıştırılan yüzlerce emekçiden birisi olan Aysel Polat, hamileliği döneminde aldığı doktor raporları nedeniyle iş performansının düştüğü gerekçe gösterilmiş ve “ya çocuğunun hayatını tehlikeye atarak çalışırsın, ya da işine son veririz” denilmiş ve ardından da 7 Ocak 2011 tarihide eline ulaşan bir tebligatla doğumuna kısa bir süre kala işten çıkartmıştır. Aysel Polat arkadaşımızın işten çıkartılması güvencesiz çalıştırmanın, taşeronlaştırmanın insanlık dışı yıkıcı sonuçlarının SHÇEK gibi devletin en toplumsal yüzü olması gereken bir kurumda bile ne boyutlara ulaşabileceğinin son örneği olmuştur.

SHÇEK bununla da yetinmemiş ticari cinsel sömürüye maruz kalan kız çocuklarına 6 yıldır hizmet veren bir birimde yine taşeron şirketler aracılığıyla çalıştırılan bir sosyolog arkadaşımızı “AVİVA/SA Şirketi artık maaşlarınızı ödemek istemiyor” diyerek bakım elemanı olarak çalışmaya zorlamaktadır. Bu dayatmayı her şeyden önce Sosyologlara olan bakış açısının bir sonucu olarak değerlendiriyor ve kurumda çalışan bütün sosyologlar adına bu uygulamayı asla kabul etmeyeceğimizi ilan ediyoruz.

Ayrıca SHÇEK sendikamızın girişimleri sonucunda Çalışma Bakanlığı tarafından “muvazaalı” (hileli) olduğu tespit edilen ihalelerle çalıştırmakta ısrar ettiği ve yıllardır kurumun personeli olan çalışanlarına sanki yeni işe alınıyormuşçasına 2 aylık deneme süresi gibi kabul edilemez ve komik maddeler barındıran sözleşmeleri imzalamaya zorluyor. İmzalamayanların işten çıkartılacağını söyleyerek baskı kuruyor.

Tüm bu yaşananlar devletin tüm alanlarda artık pervasız bir biçimde uyguladığı taşeron çalıştırmanın sağlık ve sosyal hizmetler alanındaki telafisi mümkün olmayan toplumsal sonuçlarının birkaç örneğidir. SHÇEK asıl işi olan sosyal hizmetlerin neredeyse tamamını taşeron şirketlere ihale etmiş durumdadır. Bugün sadece İstanbul’da SHÇEK’e bağlı 43 kurumda 1000’e yakın SHÇEK çalışanı, sosyal çalışmacılar, sosyologlar, psikologlar, bakıcı anne ve babalar taşeron şirketler aracılığıyla çalıştırılmaktadır. Yani “toplumun vicdanı ihaleye çıkartılmıştır” ve bunda ısrar edilmektedir.

SHÇEK çalışanları olarak; annelik hakkımızdan, güvenceli iş hakkımızdan ve mesleki onurumuzu korumaktan asla vazgeçmeyeceğimizi yapacakları her türlü baskıya karşı örgütlü gücümüzü ve hukukun bize verdiği haklarımızı kullanarak sonuna kadar mücadele edeceğimizi kamuoyuna ilan ediyoruz…

DİSK / DEV SAĞLIK-İŞ

Yüksel Caddesi’nde saat 12.30 başlayan basın açıklamasında sık sık “Analık hakkımız engellenemez”, “İş ekmek yoksa barış da yok”, “Güvenceli iş, güvenli gelecek”, “Yaşasın kadın dayanışması” sloganları atıldı.

Herkese iş, güvenli gelecek!

Okunan basın metninde; taşeron firmanın özellikle hamile kadınlara işten ayrılmaları için baskı yaptığı, işten ayrılınmadığı takdirde de kadınların işten atıldığı vurgulandı. İş hayatındaki güvencesiz, kuralsız çalışma koşullarından en çok kadınların zarar gördüğünün belirtildiği açıklama; haksız hukuksuz uygulamalar karşısında DİSK Kadın Komisyonu olarak mücadelenin devam edeceğinin vurgulanmasıyla sona erdi.

İşsizliğin her geçen gün arttığı ülkemizde, patronlar en önce kadın emekçileri iş yaşamından dışlamaya çalışıyorlar.

DİSK/BANK-SEN Genel Başkanı Önder Atay’ın, Şekerbank’ta bünye içindeki evliliklere dair yaptığı açıklama:

Şekerbank’ın yeni personel yönetmeliğine dair değişiklikleri basından izleyebildik. Şekerbank İK Genel Müdür Yardımcısı Zuhal Ulutürk’ün açıklamalarından Şekerbank yeni yönetmeliğinin “bünye içinden evlenen taraflardan birinin ihbar süresi içinde görevinden ayrılması”nı içerdiğini öğrendik.

Açıkçası bankalarda/finans kuruluşlarında bu içerikte olmasa da fiili uygulamalar vardı; evli ciftlerin aynı bölüm veya şubelerde çalıştırılmaması, toplu işten çıkarmalarda evli çiftlerin birinin tercih edilmesi gibi. Ancak Şekerbank’taki uygulama banka çalışanının nasıl görüldüğüne ilişkin ibretlik bir örnektir.

Öncelikle uygulama yasalara aykırıdır. Evlenmek bir kişinin iş akdinin feshedilmesi için yeterli bir gerekçe oluşturmaz. Dolayısıyla bu gerekçeyle işten çıkartılan bir çalışan yasal yollara başvurabilir. Diğer yandan uygulama insani bir uygulama değildir. Haftada mesailer hariç minimum 45 saat bir arada çalışan insanların yaşamlarını ortaklaştırmaları son derece doğal ve anlaşılır bir durumdur. Bu son derece insani bir durumdan dolayı kişinin çalışma hakkının elinden alınması ve bunun deyim yerindeyse aymazlıkla savunulması ülkenin ve çalışanların ne hale geldiğinin acı bir göstergesidir.

Kar/verimlilik hırsı ile her türlü insani değerden ve yasal haklardan yoksun çalıştırılan banka çalışanı günümüzde köleliğe doğru seyir izlemektedir. Bir çok bankada yasadışı olmasına rağmen fazla mesai ücretleri ödenmemektedir, çoğu yetişkin tuvalete giderken bile yöneticisinden izin istemektedir, 1 saatlik öğle izinlerini 5-10 dk içinde deyim yerindeyse tıkınarak kullanmaları talep edilmektedir, hasta iken işe gelmeleri talep edilmekte, sosyal haklarında ve ücretlerinde sürekli erime yaşanmaktadır. Bu ortamın doğal sonucu olarak da banka patronlarına artık çalışanın işyerinde köleleştirilmesi yetmemekte, hayatını teslim almak istemektedir.

Diğer yandan bu insanlık dışı uygulamadan siyasi iktidar doğrudan sorumludur. Siyasi iktidar ülkenin her tür kaynağını yabancı sermayeye peşkeş çekerken doğal olarak insanımızı da bu sürecin içine katmaktadır. Ülkemizin şeker pancarı üreticilerinin emekleriyle üretimin gelişimi ve bağımsızlığımızın güçlenmesi için kurulan Şekerbank’ın, günümüzde yabancı sermaye elinde ülkemiz çalışanlarının kiminle evlenip/evlenmeyeceğine karar vermeye tenezzül etmesi, mevcut yasaları hiçe sayarak çalışma ortamını tesis etmeye çalışması dikkatle ve endişeyle değerlendirilmesi gereken bir durumdur.

Biz mevcut uygulamayı insanlık, yasalar ve çalışanların hakları adına son derece yanlış buluyoruz ve bir an evvel yönetmelikten kaldırılmasını talep ediyoruz. BANK-SEN olarak bu uygulamadan mağdur olan bütün çalışanlara konfederasyonumuz DİSK ile birlikte her türlü hukuki ve kamuoyu desteğini vermeye hazırız. Aralık ayının ortasında uluslararası sendikal partnerlerimizle birlikte bu uygulamayı değerlendireceğiz, bu ve benzer insanlık dışı uygulamanın kaldırılması için çaba göstereceğiz. Ülkemiz emperyalistler için yol geçen hanı, çalışanlar ise patronlar için köle olmayacaktır.

Önder Atay
DİSK/BANK-SEN Genel Başkanı

TBB Kadın Hekimlik ve Kadın Sağlığı Kolu Ceylan Özkol ve Mehmet Uytun olayları üzerine dün (12.10.2009) bir basın açıklaması yaptı.

“Biz kadın hekimler, Ceylan’lar ölmesin-Mehmet’ler ana kucağında yaralanmasın diye, çocuklarımız bu topraklarda hiçbir kaygı duymadan özgürce, güzel günler görerek yaşasın diye olayın takipçisi olacağız.”

BASIN AÇIKLAMASI

“BİR CEYLAN DAHA ÖLMESİN, BİR MEHMET DAHA YARALANMASIN DİYE…”

28.09.2009 tarihinde Lice’nin Şenlik köyü Aşağı Hanbak mecrasında, Ceylan Özkol, koyun otlatırken havaya uçuruldu. Karnından vurulmuştu. Annesine son sözleri şunlardı: “Makarna pişir, dönünce yiyeceğim”. Nisan 2008 doğumlu Mehmet Uytun Cizre’deki evinin balkonunda annesinin kucağında süt emerken atılan gaz bombasıyla ağır yaralandı. Şu anda Diyarbakır Devlet Hastanesi yoğun bakım servisinde. Durumu ağır.

Şimdi durup sorma zamanı;

-Çocuk ölüleri karşısında ne hissediyoruz?

-Çocuklarını ülkemizdeki savaş nedeniyle kaybeden anneler karşısında ne hissediyoruz?

-Bu toplum böylesi acılara nasıl dayanır? Nasıl sessiz kalır?

Ceylan’ın nasıl öldüğü, Mehmet’in nasıl yaralandığı sorusunu cevaplamak ve bu acı olayı aydınlatmak devletin sorumluluğudur. Devlet, çocukların özgürce, öldürülme korkusu duymadan yaşama hakkını garanti altına almalıdır. Çocukların bir tek saç telinin “devletin güvenliği” uğruna feda edilemeyeceği, edildiği takdirde güven duygumuzu sonsuza dek yitireceğimiz bilinmelidir. Ceylan’ın ölümüne, Mehmet’in ağır yaralanmasına neden olanlar bir an evvel bulunmalı ve yargılanmalıdır.

Biz kadın hekimler, Ceylan’lar ölmesin-Mehmet’ler ana kucağında yaralanmasın diye, çocuklarımız bu topraklarda hiçbir kaygı duymadan özgürce, güzel günler görerek yaşasın diye olayın takipçisi olacağız.

TÜRK TABİPLERİ BİRLİĞİ
KADIN HEKİMLİK VE KADIN SAĞLIĞI KOLU

Kapıcılıktan temizlikçiliğe, hasta bakıcılığından ütücülüğe kadar farklı ‘iş’ ler yaparak ev içinde çalışan kadın işçiler buluşuyor.

TAREM ve Genel-İş Sendikası İstanbul Konut İşçileri Şubesi ev içinde çalışan kadınları bir araya getiren bir toplantı yapacak.
Ev içi hizmet üreten, esnek çalıştırmayla üretime katılan kadın işçiler haftasonu yapılacak toplantıyla buluşuyor. TAREM ve Genel-İş Sendikası İstanbul Konut İşçileri Şubesi tarafından çağrısı yapılan toplantıda farklı ‘iş’ler yapan fakat ortak noktaları evlerinden çalışmak, esnek, sendikasız ve güvencesiz çalıştırılmak olan kadınların sorunları ele alınıyor.
“Sorunlarımıza çözüm bulmak, sosyal güvenceye çalışmak, gücümüzü birleştirmek için bir araya geliyoruz” çağrısıyla düzenlenecek.

Toplantı 19 Temmuz 2009 Pazar günü Genel-İş Sendikası Aksaray Şubesi’nde gerçekleşecek.

İlerici Kadınlar Derneği, 1975 yılından sıkıyönetim kararıyla kapatıldığı 1979 yılına kadar kadınların kurtuluşu için kapitalizme, emperyalizme ve faşizme karşı mücadele yürüttü. Bugün İlerici Kadınlar alanlara çıkarak bu geleneği sürdürüyorlar.
İşçi ve emekçi kadınların özgürleşmesi için kat edilen yol kuşkusuz hiç azımsanmayacak bir yol. Ancak kapitalist sistemde kadınlar asla özgür ve eşit olamazlar. Çünkü kadınlar patronlar için ucuz işgücü demektir. Çünkü kadınlar sigortasız ve güvencesiz çalıştırılacak emek anlamına geliyor. Sermaye düzeninin sonucu olan bu ataerkil düzen, kadınları töre, namus kurallarıyla denetim altında tutuyor. Emperyalist işgal savaşları, kadınları şiddetin, tecavüzün ve yoksulluğun kıskacına alıyor.
Kadınların özgürleşmesi, özellikle daha çok emekçi kadının toplumsal ve siyasal yaşama dönüştürücü müdahalesine bağlıdır. Kadının kurtuluşunun asgari koşulu sosyalist sistemin kurulmasıdır. İlerici Kadınlar bu bilinçle örgütleniyorlar!

Yaşasın 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü!